Voile

 Bij het ontruimen van een huis in Frankrijk waarvan de bewoon­ster lang geleden was gestorven werd onder meer kleding aangetroffen die je meenam naar oude tijden. Handschoentjes, onderleggers, allerhande doeken en lapjes met initialen.

 Meest verrassend was een voile. Zij was een deftige dame geweest. Wat dat is? Een 'gazen doek die vanaf een dameshoed naar beneden hangt en het gezicht bedekt'. Ook wel een 'wijdmazige sluier'. Een verfijning daarbij zijn zwarte vlekjes in het gaas, een soort tâches de beauté die extra de aandacht trekken.

 Maar een vrouw kan ook 'gevoileerd' spreken. Het half doorzichtige brengt me naar de op Sicilië spelende film 'Divorzio all'Italiana' (1961) waarin Mastroianni zijn ogen niet kan afhouden van de gevoileerde weduwe in strak zwart.

 Net als de rouwdracht doet de voile twee dingen tegelijk. Ze bedekt en ze trekt (daardoor?) aan, zie de bruidssluier, het is opwindend. Rond 1900 was de voile in de Parijse mode. Anquetin schilderde een gevoileerde vrouw op de Champs Elysees. Iets soortgelijks moet wel spelen bij de sluierdiscussies rond de dracht van moslima's.