Volume

 De grote bek is al een tijdje een onderwerp. In de oude tijd, toen mijn tante Martha uit Verviers nog kon zeggen 'qui se fache a tort', was stemverheffing uit den boze. Nu is lawaai een wapen. Het Lagerhuis! En vergeet Nigel Farage niet.

 Het begon in de popmuziek. Omdat ik betrokken was bij opnamen leerde ik dat volume geld was. De platenindustrie kwam er achter dat op de radio, waar hits werden gemaakt en de single met net wat meer volume het won.

 Limiting, compressie, dat waren de toverwoorden. Alle geluid optrekken naar het hoogste niveau, mooi of niet. De elektrische gitaar kon opeens vooraan op het podium, zoals Eddy Christiani me uitlegde. Niet langer grotere klankkasten en dikkere snaren. Hij importeerde als eerste in 1940 een Gibson. Heel de oorlog lang was dat het enige exemplaar in Nederland. Veel uitgeleend. Hoor je een elektrische gitaar op een plaat uit '40-'45 dan is het die van Eddy.

 Ik sprak er Muddy Waters over, die vertelde hoe hij zijn gitaar met elementje voor het eerst achter in zijn radiotoes­tel plugde. Maar daarna kwam 'all that cat crying'. Hij hield er niet van, maar hij moest mee.

 Zelfs de stadsvogels van nu maken in de lente meer lawaai om gehoord te worden. En de hoorapparaten-industrie is booming business.

 Ach de onderwijzer die in een rumoerige klas gedempt ging praten, en waarachtig, het werd stil.