Wrakken

 Toen haar boek verschenen was vertelde ik aan Remco Camperts biografe Mirjam van Hengel nog dit. Op een avond kreeg ik een nerveuze Remco aan de lijn. Hij schreef toen radiostukjes, en soms lukte dat niet, dus ik dacht ojee. 

 Maar er kwam iets heel anders. 'Morgen,' zei hij, 'komt Wim Kayzer mij opnemen voor de radio. En ik ben bang dat hij het over mijn vader wil hebben. En je weet hoe hij dat soort dingen doet. Ik krijg er de zenuwen van. Maar ik kan het nu toch niet meer afzeggen. En nu is mijn vraag, zou jij niet langs kunnen komen, met een smoes. Hij komt om acht uur.'

 Om acht uur was ik op de Alexander Boersstraat waar hij toen woonde. Wim Kayzer kwam met zijn NAGRA. Remco en ik zaten aan ene kant van de tafel, hij aan de andere.

 En na korte tijd kwam inderdaad de vraag naar zijn vader. Remco antwoordde moedig, maar onder de tafel had hij wel mijn hand vastgepakt, waar hij af en toe hard in kneep. Toen ik dit later aan Mirjam vertelde zei ze 'Had ik dit geweten, dan was het zeker in het boek gekomen.'

 Later, toen Remco en ik in de Brakke Grond van twee kanten het podium beklommen - allebei met behulp van een stok - en neerzegen voor een gesprek over zijn 'radiojar­en' zei hij met het Camp­ert-lachje 'Twee wrakken'.

 De foto die toen gemaakt werd is van Bianca Sistermans.