Vittoriale

 Het was in de tijd dat het tonen van een professionele Sen­nheiser microfoon volstond om je overal in Italië toe te laten. 'Si professore.' Je was al vlug in­geniere of dottore. In mijn hotel logeerde een 'mareschiallo' die als een god bediend werd.

 De dag dat we d'Annunzio's Vittoriale degli italiani boven het Gardameer bezochten vlogen de deuren van de villa vol door de dichter bijeengestolen oudheden open. Losgezaagde stukken kerkinterieur of paleizen. In zijn leven heeft hij meermalen huizen gevuld met gestolen kunstschatten. De piano van Liszt staat er.

 De badkamer was onvergetelijk. Omdat d'Annunzio kouwelijk was moest de centrale verwarming daar midden in de zomer op 35 graden blijven. De oppasser opende voor mijn vriendin en mij alle kleerkasten met de garderobes van de vele vriendinnen van de dichter. Wat een tule, zijde en brokaat!

 In de tuin stond en staat nog het vliegtuigje waarmee hij folders uitstrooide. Hij bezette de stad in 1919 anderhalf jaar met een eigen legertje.

 Dit is de ansicht waarop hij met Mussolini converseert, zijn leerling, die hem garandeerde dat zijn verzameld werk goud-op-snee werd uitgebracht en een vorstelijk jaargeld tot zijn dood in 1938. Hij ligt er begraven. in een luxe mausoleum.

Tags: