Verdwalen

 De vioolstad Cremona, waar Stradivarius vandaan kwam is gebouwd in een stervorm. Vele kaarsrechte wegen leiden vanuit het centrum, met zijn kathedraal en het baptisterium naar de steden in de Povlakte rondom, waaronder Brescia, waar ik vandaan was gekomen.

 Zuchtend zakte ik neer naast de twee reuzenleeuwen die de kerkpoort bewaken. Hoe was ik hier gekomen? En hoe kwam ik weer terug bij de auto? Ik probeerde verschillende uitval straten. Stuk voor stuk. Maar steeds kwam ik weer langs onbekende gebouwen.

 De weg vragen? Vergeet het. Wat is verdwalen? De zonnestand kon niet helpen, er was geen zon. Wat herinnerde ik me. Dit sportveld? Of was de wedstrijd al afgelopen? Nee. Dit hotel? Evenmin. Al vlug ben je ook de windrichtingen kwijt.

 Mijn vriendin schoot te hulp. En leerde me dat vrouwen anders verdwalen dan mannen. Waar ik was uitgegaan van de logica van de plattegrond zocht zij naar winkeletalages.En dat werkte. 'Ja, dit jurkje heb ik eerder gezien.' Het witte jurkje met gele noppen bracht ons drie afslagen verder bij een ander sportveld, waar nog gevoetbald werd.

'Ja, hier.' De blauwe Peugeot stond onnozel, een zijstraat verder. Het werd donker.