Torens

 In deze tijd kom ik moeilijk in slaap. Pogingen tot het vinden van een heenkomen doe ik vele, Maar mijn interne kijkdoos draait in kringen rond. Zo brengt de tijdelijke sluiting van Boijmans me - klaarwakker - bij Breugels toren van Babel, die nooit de hemel zal bereiken. 

 Een van de eerste fantasieen in architectuur, was denkelijk het zeer grote, te beginnen bij de beetje kinderlijke piramides.

 Wat is er met het zeer grote gebouw? Het bouwen van torens is tot mislukken gedoemd, wie naar de hemel reikt brandt zich, gelijk Icarus. En de Twintowers.

 Mijn mooiste mislukte toren is die van Beauvais. Al 500 jaar in de steigers. Een griezelige stad die in 14-18 ook nog eens vernield werd, en sindsdien vol staat met mislukte pogingen tot bewoonbaarheid. Maar voor de geesten wijken is er zo weer 100 jaar voorbij.

Een middeleeuwse kathedraal tussen wat nieuwbouw uit de jaren '20 verliest zijn context, zijn betekenis. De flatjes aan zijn voet trekken hem naar betekenisloosheid. Hij wordt een invalide ding. Van binnen vol stutten als krukken.

 De bedoeling was ooit dat hij hoger zou reiken dan naburige kathedralen. Hoogmoed die werd gestraft.

 Maar zo kom ik niet in slaap.