Soane en Gandy

 Een architect die werkelijk eindigde als ruïnoloog was de Engelse architect John Soane (1753-1837), die je niet kunt noemen zonder de man die levenslang zijn werk zichtbaar maa­kte, de schilder Joseph Gandy (1771-1843)

 Romantiek, de tijd van 'follies' als een vervallen tem­peltje dat je in je park liet bouwen. De beroemdste is die van de Bank of England, die werkelijk gebouwd is en in 1925 gesloopt. Soane had hem graag als ruïne gebouwd. Gandy - die in Rome geweest was - heeft toen het vol­tooide gebouw geschilderd en daarna de bank als ruïne.

 Waarom? Dat vraagt Christopher Woodward zich af in zijn boek 'In ruins'. En hij komt met de verhalen die Soane ophing bij de ruïnes die hij werkelijk gebouwd heeft. In 1802 liet hij dit persbericht uitgaan: 'Er zijn onlangs op het landgoed Pitshanger in Ealing overblijfselen ontdekt van een antieke tempel die ik voor de liefhebbers van de oudheid zal beschrijven': De ruïnes van een zuilengalerij achter de keukens, met een altaar dat suggereert dat dit de plek van een Romeinse tempel was, en na verdere opgravingen werd een grote hoorn ontdekt, die me laat concluderen dat het een tempel was gewijd aan Jupiter Ammon'.

 Deze 'vondsten' werden gepresenteerd aan vrienden die naar de summer fair in Ealing kwamen. Natuurlijk was het een grap, bedoeld om de modische handel in oudheden belachelijk te maken. Het gaat verder als Soane bij de sloop van het verbrande oude parlementsgebouw in de ruïnes van het oude Hogerhuis een monnikencel van een 'Padre Giovanni uit de 13de eeuw vindt met de inscriptie 'Alas poor Fanny'. Een liefdesgeschiedenis? Nee, Fanny was de naam van de hond van Soane.