Sans Papiers

 Het bijzondere Afrika-nummer van Tijdschrift Terras neemt je mee naar de wereld van de 'Sans Papiers' zoals ze in België, Frankrijk en verderop heten. Lezen hoe ze zelf hun dromen en omstandigheden in de andere wereld beschrijven.

 Saleh-Addonia uit Eritrea-Ethiopië beschrijft in ‘Zij is een vreemd land’ een juist aangekomen groep van acht illegalen die bivakkeren op een kamer met stapelbedden en werk vinden bij een schoonmaakbedrijf. Ze krijgen rode overalls met de tekst 'VOOR EEN SCHONE STOEP', die ze liever steeds aanhouden als schijn van legaliteit.

 Heel knap, vol bittere zelfspot laat Saleh-Addonia zien wat ze in beweging houdt: de vrouw. Die hij altijd met een hoofdletter schrijft. Ze is overal, eerst als de advocate, daarna overal op straat en op affiches. Er is maar een vrouw.

 'We zagen Haar wel duizend keer maar niet een keer glimlachte ze naar ons, beantwoordde ze onze blik of zag ze ons staan, op de korte oogopslagen na die niet eens voor ons bestemd waren maar nodig om te zien waar ze heen liep.'

 Dan, op oudejaarsavond gebeurt een wonder. Eerst begrijpen ze het niet, dan doen ze mee en roepen ook 'Gelukkig nieuwjaar'. En daar is ze: 'Ze zoende een van ons op de mond terwijl we elkaar met wijdopen ogen aankeken en meteen verdrongen we ons om Haar een voor een te zoenen.(...) En op haar lippen proefden we voor het eerst in ons leven alcohol. Tot in de late uurtjes bleven we Gelukkig Nieuwjaar zeggen gevolgd door meer zoenen.'

 Op nieuwjaarsdag proberen ze dan het aantal zoenen te tellen dat elk gekregen heeft. Soms wel 50 paar lippen. 'We hadden het gevoel dat onze reis toch niet voor niks was geweest'

 Dat dit niet goed kan blijven gaan laat zich raden. Lees Tijdschrift Terras.