Place Stalingrad

 Vanmiddag op Amsterdamse Art Fair Erik Pape gesproken. Die al vijftien jaar dat ene plein in Parijs schildert. Van uit twee standpunten. Hij woont daar ook, niet ver van het Canal St.Martin. Lange tijd was het een junkie-buurt.

 Johnny van Doorn heeft het verschijnsel benoemd: 'magie der herhaling'. Waaraan hij dan onmiddellijk als illustratie toevoegde Volkswagen-Volkswagen-Volkswagen. En je zag de kevers van de lopende band rollen.

 Ik ken de Place de la bataille de Stalingrad een beetje, genoemd naar de gruwelijkste veldslag uit de Tweede Wereldoorlog, waarbij de Russen de Duitsers tegenhielden,

 En - nomen est omen - zo'n naam wordt een zerk. Tekenend is de gietijzeren brug van de metro, die hier boven de grond komt en een ruime bocht maakt. Akoestisch een stuk muziek

 Tijdens mijn eerst bezoek aan de stad liet mijn moeder me de route uitzetten, zodat ik een lange omweg kon inlassen langs de magische plaatsen waar de metro bovenkomt. En nog bejubelt Charles Trenet de 'Quai de Grenelle ou le metro sort de son tunnel'.

 Mijn eerste route deed vanzelf ook Place Stalingrad aan. En zag het toen verlaten tolhuis van Ledoux. Nu een sjiek restaurant.

 Erik Pape schildert het plein vaak 's nachts, bij lamplicht. Geen mens te zien. Het gaat hem om de verlatenheid.

 De charme van de stad is hier weg. Meer de charme van Parijs wegschilderen heb ik weinigen zien doen.