Onleesbaar

 Hoe kwam het dat ik op het gymnasium proefwerken nagekeken terug kreeg met eronder in rood 'onleesbaar'? Dat ik nog steeds geen bruikbare handtekening heb om dat ie steeds anders wordt?

 De daders zijn de onderwijzers Tazelaar, Evers en Matthijsse, uitvinders van het koordschrift, ofwel 'verbonden blokschrift'. Een halfhartige naoorlogse poging om schuinschrift en blokschrift tot een stijl te smeden, die ik in mijn eerste leerjaren kreeg opgedrongen. Onder de onbegrijpelijke kop 'Eerst duidelijk... dan snel'. Je schreef het met een soort kroontjespen met op het eind een omgekeerd half bolletje waarin je inkt moest scheppen. De bedoeling was: een overal even dikke lijn.

 Het verbinden van de letters tot een soort vloeiend schrift was vrijwel onmogelijk. 'Eerst onduidelijk, dan langzaam en onleesbaar' was wat er van kwam. Ik maakte er maar wat van. Om me heen zag ik klasgenoten wanhopig hoofdletters schrijven midden in woorden.

 Resten ervan zie je nog dagelijks bij ouderen. Sommigen maakten er een primitief blokschrift van, anderen iets als het schuinschrift van hun ouders.

 Dat er in de naoorlogse jaren een generatie van analfabeten is opgegroeid danken wij aan Tazelaar, Evers en Matthijsse.