Nee

Een gruwelijk begrip, volksaard. Ik schuw mensen die zich een echte Amsterdammer noemen, een Fries of een Catalaan. En hoe ze doen is dan ‘typisch’ dit of dat. En ze gaan zich ernaar gedragen. Lang geleden las ik professor Chorus die het hele begrip volksaard verdoemde. Zelf ben ik hopelijk niet typisch wat dan ook. De Ware Aard is en uitvinding uit de oudheid. Wanneer iemand keizer werd leek hij eerst aardig, maar na verloop van tijd kwam zijn ‘ware aard’ boven’, Zover ik weet intussen in de psychologie een afgedankt begrip. Het kinderlijke nee-zeggen kom je tegen bij referenda. Vraag ‘de mensen’ iets, en ze zullen nee zeggen. Zie Brexit. Het is een nee tegen ‘ze’, de overheid, de machthebbers of Europa die je van alles willen opleggen. Nee is je enige wapen. Het gedicht ‘De Nederlander zegt nee’ staat in Ware aard, de nieuwe bundel van Jan-Willem Anker:

 ‘Terwijl hij eet zegt de Nederlander nee.

Nederig zal hij zijn eten niet vergeten.

Hij is nederig en Nederlander. Zegt nee.

Een ondernemer die volmondig nee zegt.

 

Zijn nee klinkt luid door zijn eten heen.

Het eten weerhoudt hem niet van zijn nee.

Integendeel. Ook etend laat hij het weten.

Het nee van de Nederlander betekent nee.

 

Tijdens het eten is hij zijn nee niet vergeten.

Het land aan ja schudt hij etend van nee.

Zijn mond zit vol. Toch hoor je hem spreken

en breed maar nederig zijn nee uitmeten.’

 

 ps. Met ‘volksaard’ wordt  gewoonlijk gedoeld  op aangeboren eigenschappen. Terwijl mensen van jongsaf elkaar alleen maar nadoen. En maar zeuren over wat er 'in je genen' zit.

 

 

Tags: