Maria Lassnig (1)

 Van Juhani Pallasmaa leerde ik dat de zintuigen aan samenspel doen. Al­lereerst zijn ze in de evolutie begonnen als verfijningen van een stukje huid. Het oog, het oor, de neus, de mond, de tastzin, het zijn gespecialiseerde delen van de huid.

 Pallasmaa, die een handboek voor architectuurstudenten schreef (‘Eyes of the skin’) pleitte voor gebouwen die niet alleen het oog behagen. Maar wat te denken van de beeldende kunst? Zou daar het monopolie van het oog te doorbreken zijn? Er is veel geprobeerd, weinig gelukt.

 Vandaag schreef Janneke Wesseling in het NRC over de 94-jarige Weense Maria Lassnig: 'Schilderen met gesloten ogen'. Ze exposeert in het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle bij Gent. Lassnig schildert wat ze noemt lichaamsgevoel. In een inter­view zei ze hoe het begon: 'Ik zat in een stoel en voelde hoe die tegen me aan dr­ukte. De sensatie van het zitten. Daar con­centreer ik me op terwijl ik teken. Moeilijk. Een zittend achterwerk niet tekenen omdat je weet hoe het eruit ziet, maar het gevoel van een zittend achterwerk.'

 En zo probeert ze de geheimen achter dagelijkse lichaamsroutine te schilderen: zitten, staan, liggen. Ik moet naar Deurle.