Lore

 De serie Heimat, gefilmd in dorpen op de Hunsrück kampte al met de geloofwaardigheid van decors. De nabijgelegen stad Koblenz kwam veel ter sprake, maar nooit in beeld. Logisch, ik heb in 1954 de Trümmer van het naoorlogse Koblenz gezien. Die bouw je niet na.

 En nu is er Lore, het alom gepre­zen verhaal van een groepje Duitse kinderen van een SS-er dat in 1945 dwars door bezettingszones, inclusief de Russische, van het Schwarzwald naar het Oostfriese wad trekt. Aangevoerd door de seksueel rij­pende Lore. Die - o wonder - ontsnapt aan verkrachting.

 En wat zijn die kinderen dik! En wat zijn hun kleren en schoenen - schoenen werden onmiddellijk gestolen - smetteloos. Nee, 1945 is niet terughaalbaar. Geen verwoeste stad krijg je te zien, zelfs geen dorp. Geweld wordt maar heel spaarzaam aangeduid. Van de vuurstormen na de geal­lieerde bombardementen geen spoor. W.G.Sebald klaagde in zijn Luftkrieg und Literatur al het grote zwijgen over deze periode aan. Lore, van de Australische Cate Shortland bedekt dat zwijgen met een overdaad aan sprookjesachtig gefilmde natuurscènes. Soms denk je bijna de familie Trapp te zien. Ja, okee, één broertje sneuvelt uit pure dommigheid.

 Dramatisch hoogtepunt aan het slot - geloof het of niet - Lore gooit de porseleinen hertjes van haar strenge oma stuk. Ik kwam misselijk buiten.

 

Tags: