Lapis lazuli

De oude schilder Ben Akkerman leerde me in het Enschedese flatje waar heel z'n oeuvre stond (hij wilde alleen nalaten wat goed was) wat een lapis lazuli was, een blauwe steen uit Afghanistan waar men al eeuwen dure blauwe kleurstof uit maakt. Hij had er een, ik hield hem vast. Van Martin Reints kreeg ik de gelijknamige bundel gedichten van Lela Zeckovic, de vrouw van Hans Faverey (1933-1990), die vorig jaar stierf en in 1936 geboren werd in Zagreb. Tegelijk verscheen een kleine biografie ‘Een straat met kastanjebomen’, ook bij de Avalon Pers. Geboorteland:

 ‘U komt toch terug/ als u oud bent, om hier,/ in uw land te sterven?’

  Het is het sterfbed, Elvira,/ dat ik verafschuw. Waar/ moet zich zoiets afspelen?/ In welke kamer, in welk land,/ in welk huis?

  Ik strek mijn arm uit/ om een braam te plukken;/ en zo voorover gebogen/ over een stenen muurtje/ dat de twee wijngaarden/ van elkaar scheidt, hoor ik/ het geritsel in het hoog/ opgeschoten gras: een slang,/ een muis?

  Liefst sterf ik in een lege coupé/ van een trein die door een winters/ landschap raast.

  Ik zei: 'Ik weet het niet,/ ik weet het bij God niet/ waar ik sterven wil. Schenk ons/ nog wat in.'

Tags: