Koepel

 Je hebt plaatsen waar alles - door de geschiedenis verzameld - tezamenkomt. Er was buiten het dorpje Vicoforte, in de Piemontese bergen achter Turijn een heilig­dom bij een bron, dat zich in de eeuwen steeds uitbreidde. Tot en met de vier 19de-eeuwse klokkentorens om de koepel heen.

 De strijdlustige Carlo Emanuele I (1562-1639), vorst van het half Franse, half Italiaanse Savoye waaruit Italie groeide maakte er een enorme graftombe van, voor zichzelf. Omgeven door beeldschone nimfen ligt hij daar, onder lang nie gekke plafondschilderingen. Altijd even kijken en dan een taartje eten in de kring van uitspanningen rondom. Er is eeuwen aan gebouwd.

 De weg erheen eindigt - niet toevallig - in een tunnel met uitzicht op de ovale (!) reuzenko­epel van de Piemontese architect Gallo. Pieonte is baksteenland. De Giro van 1995 had hier zijn finish, in de stromende regen. Ik was er toen niet. Maar wie Italiaanse plannen heeft, kies het altijd vergeten Piemonte, logeer in Mondovi, bekijk het bergklooster van San Michele en steek door naar Oropa, op 1000 meter, waar vroeger de pelgrims in groepen, per parochie met de tram omhoog werden gevoerd. Piemonte was katholieker dan de paus!