Kent

 Kent is de pleepot van Engeland geworden. Het stinkt een uur in de wind. De Guardian beric­htte gisteren over de vrachtrijders die zonder sanitair door Kent heen moeten en de klachten van de truckers en de inwoners van Kent, waar je doorheen moet naar Europa.

 Schijten, pissen of poepen in de buitenlucht. En afvegen met kastanjebladeren. Ik bewaar er mooie herinneringen aan. Maar hoe het dan wel zou moeten? Zoals in sommige Franse aires? Met was­tafels en pleepotten en eens per uur afspuiten?

 Dominic Cummings, de crimineel achter Boris Johnsons Brexit is gisteren vertrokken, maar de vrachtwagenrij staat nog in Kent.

 Er gaat daar veel mislopen. Ach waar bleef mijn eerste nachttrein naar Dover, in de stokoude wagon met schemerlampjes en een ontbijt geserveerd door oude mannen in witte jasjes met tressen.

 En dan naar de BBC, waar het hele lagere personeel bestond uit 'kriegsbeschädigte'. Overal mensen op krukken.

 En interessant: alle microfoons in dat oude gebouw dat zo op een schip lijkt waren identiek. Ging er eentje kapot, dat haalde je die uit de volgende studio. Wat deden we? Praten met Tariq Ali, in het Arts Lab oneetbare Lambs Chop eten, John Peel in z'n huisje spreken, International Times, de Roundhouse en Traffic. Daar houdt mijn Engeland op.