Kampioen

 Eenmaal in m’n leven was ik kampioen, of beter het elftal waarin ik speelde. Quick Den Haag adspiranten 4D. Het gebeurde in een uitwedstrijd tegen Westerkwartier.

 De uitslag weet ik niet meer, het zal 1-0 geweest zijn.  Publiek was er niet, behalve een leider van de tegenpartij en onze elftalleider, die elke week in het stencil met het nietje erdoor dat in de bus viel met de opstellingen vermeld stond als N.Visser. Pas veel later ontdekte ik dat hij in het eerste van Quick had gespeeld en Nico heette. Hij zei zelden wat. Een man in een regenjas met een zware bril.

 Meneer Visser trakteerde ons op een koek en een flesje. Dat waren de goedkope flesjes van een naamloze fabriek in Loosduinen. Een soort Exota. De koek was een pennywafel of een gevulde koek naar keuze. N. Visser had ook een fotograaf geregeld. De foto bestaat nog, maar ik kan hem nergens meer vinden. Ik had de namen erbij geschreven in m’n album, dat is onvindbaar. Staande vl.n.r.: ? Gehurkt alleen ik. En geknield v.l.n.r.: ? Jongens waar de trainer van Quick, de later bij Feyenoord beroemde Ben Peeters op de woensdagavond training onder de enkele lamp weinig in zag. Een keer prees hij mij omdat ik ‘bleef lopen’.  Hij werd opgevolgd door een Luxemburger die in het nationale elftal had gespeeld en ‘schnelleer’.bleef roepen.

 Het was nog een eind fietsen terug. Elf jongens met kartonnen koffertjes onder de snelbinders. Met naast de elfde jongen elftalleider N.Visser.