Ikeda

 De Japanner Ryoji Ikeda exposeert in Eye. Maar wat exposeert hij? Ik begeef me in een donkere ruimte waar mensen langs de wanden op de vloer zitten en kijken. Naar wat?

 Werk van 'Extreme precisie, minimalisme en een wiskundige esthetiek' zegt de toelichting. Een mengeling van beeld, geluid en computerdata. Samen 'georkestreerd tot meeslepende synthetische ervaringen'. Zijn computerprogramma's en algoritmes genereren het beeld en geluid waar ik doorheen dwaal.

 Meestal tegen wanden geprojecteerd, maar ook eenmaal, in 'data.gram' (2009) op de vloer, op wie daar rondloopt zoals ik en wat kleine jongetjes die het spel net zo min begrijpen. Is er een conclusie? Nee, het gaat om reductie. geluid wordt sinustonen, licht wordt pixels, alles ontleed tot in de kleinste delen.

 Ikeda is 'gefascineerd door oneindigheid'. En ja, er komen beelden van sterrenstelsels voorbij. Fundamentele vragen als 'Hoeveel getallen zijn er? Bestaat er echte willekeurigheid? Hoeveel punten gaan er in een lijn tussen 0 en 1. Is de werkelijkheid continu of niet?

 Vragen, geen antwoorden. En dus, zegt Ikeda, kunnen we niet anders dan haar reduceren tot de elementaire deeltjes beeld en geluid die je hier ziet. En daar naar staren, zoals hier gebeurt. In afwachting van de vorderingen van de wetenschap.

 Waar kijk je dan naar? Kennelijk naar wat je niet weet. De charme van het niet-weten.