Evenwicht

 Mijn houvast in de wereld is allereerst het evenwicht dat ik als peuter bereikte bij het leren lopen. De niet ernstige ziekte die ik nu heb heeft onder meer evenwichtsverlies tot gevolg. Terug op de evenwichtsbalk in het gymlokaal. Kinderspel bestaat voor een deel uit evenwichtsoefening.

 Het wankele evenwicht blijft bewaard in de kunst. Vaak wordt er mee gespeeld, door mensen als Alexander Calder. Nu pas weet ik dat wat hij doet niet ernstig genoeg is. Immers, je leven hang er van af. Een moment van onoplettendheid op straat maakt van een voetganger een verkeersslachtoffer. En zo wandel ik met hulpmiddelen en een blik steeds gericht op het plaveisel om obstakels tijdig in het oog te krijgen.

 Kleine afwijkingen moeten meteen gecorrigeerd worden. Ik heb Mondriaan wel een maniakale evenwichtszoeker genoemd. En eigenlijk veel schilders doen dat. Als het niet lukt raakt het evenwicht van de toeschouwer uit balans. En daarmee vervalt alles. Je voelt het.

 De acrobate en kunstenaar Isabelle Wenzel overtreft iedereen.

 Hoe dit zo? Judith van Meeuwen die in Amersfoort de tentoonstelling 'Balancing act' (2018-2019) maakte zag de ernst.

 De geblinddoekte vrouwe Justitia zag het al, evenwicht blijft precair. Je leven hangt er vanaf. De rechters die een uitspraak over Wilders moeten doen staan alle dagen oog in oog met de geblinddoekte vrouw met het zwaard.