Een heiligverklaring

 Zo heet een boek van Willem Brakman, waarin er bij zijn oom op het Weigeliaplein wordt aangebeld door een functionaris van het Vaticaan.

 Heiligverklaringen zijn schaars geworden en betreffen meestal gestorven pausen. Terwijl ik zo graag degenen die het echt verdienen zou aanwijzen. Zoals Jan van Es, die een fotowinkel had op de hoek van de Rotterdamse Jacob Catsstraat en leefde van het fotograferen van zeelieden in koopvaardijuniform naast hun aanstaande en samenwoonde met zijn demente zuster Sjaan. Ze deelden de bedstee. In het weekend maakte Jan natuurdia's, altijd met Sjaan in een hoekje er op, want die eiste dat. Met haar achterop de brommer doorkruiste hij in de weekends mooi Nederland.

 Hij was een neef van de moeder van mijn vriend Kees. Een soort Hyacinth Bucket die klassiek piano wilde spelen. Op een middag troffen we haar in wanhoop achter het klavier. Ze had de langspeelplaat gekocht waarop het Residentie Orkest een pianoconcert van Beethoven uitvoerde, maar dan zonder de solopartij, die amateurs zelf moesten invullen. Maar dat lukte haar niet, ze raakte steeds achterop. In tranen smeekte ze het orkest minder vlug te spelen.

 Toen haar dochter trouwde was er geen sprake van dat Jan van Es de huwelijksreportage zou doen. Er kwam een deftige, 'echte' fotograaf. Maar ik filmde alles op 8mm. Jan was er, met Sjaan, op de brommer uit Rotterdam. Zodat Hyacint bij elke vertoning in familiekring moest uitleggen wie dat vreemde tweetal toch was.  'O dat is een verre neef'.

 Laat de heiligverklaring in ere hersteld worden, En Jan van Es de eerste Rotterdamse heilige zijn.