De Spoormuis

 Mijn muizen zijn weg. Zomaar, ik dee niks. In de winter rennen ze energiek over mijn sokken en deinzen nergens voor terug. En nu? Zo dacht ik terug aan de Spoormuis.

 Die grootse verhalen vertelde over zijn verre reizen met goederenwagons mee door Europa. Door hem, en door de wagons bij ons stationnetje leerde ik hoe een wagon kartonnen doosjes voor Prodent-tubes veilig van Eerbeek, waar ze gemaakt waren bij Schut, via fabriekssporen en rangeerterreinen, begeleid door mannen in blauwe kielen met koperen toetertjes en vlaggetjes, op hun bestemming kwamen. Achteraan elke wagon zat een tralieraampje met daar achter de bestemmingsbon. Onvergetelijk het geluid van zo 'n rij wagons die een duw krijgt. Buffer aan buffer.

 Zo kon ik de wagons lezen: deze moest naar Linz, Oostenrijk of Charleville-Mezières, Frankrijk. Ik begreep de muis. Ook zijn voorkeur voor kaas-regio's als Alkmaar of Brie.

 Zijn avonturen stonden in het lang verdwenen jeugdblad 'Voor 't Jonge Volkje' dat ik erfde van mijn grootvader die er ook zijn stempeldoos op beproefd had. Eigendom van W.J.Noordhoek.