Blues

 De meidagen naderen, het verleden loeit aan. Vanmorgen beloofde ik te zullen opschrijven wat ik meemaakte met Tina Turner en Janis Joplin. Maar de eerste aan wie ik in het muziekverleden dacht was Mr. Martin.

 Martin van Olderen, de politieman die 's nachts bluesartiesten bij elkaar belde voor zijn jaarlijkse festivals in de Meervaart. Harry Muskee presenteerde, ik maakte radio.

 De bluesmannen voor wie Europa een vreemd continent was. Zong niet Sonny Boy 'I've been all over the world, to the Gulf of Mexico'. Een wereld die ophoudt bij de Golf van Mexico. Mr. Martin van de Nederlandse Blues en Boogie Organisatie was hun toeverlaat. Niet dat hij van blues hield, hij hield van snelle Boogie Woogie op de piano.

 Ze kwamen uit de States, uitgedost in feestpakken bedoeld voor dansende menigten en troffen zwijgende, devoot applaudisserende studenten in truien die op de vloeren bleven zitten. 'They'd rather sit down and listen than get op and dance,' zei Muddy Waters. Je voelde je niet goed, je had de blues.

 Verhalen. Big Joe Williams die zelf een negensnarige gitaar had geknutseld kwam volgens een van de sterke verhalen van Martin met kiespijn aan in Groningen. Mr. Martin vond, zei hij zelf, in het weekend een tandarts. Toen die Joe's mond had geopend zei hij: 'Maar die man heeft een kunstgebit.' Het werd gelijmd. Toen het weer zat moest Big Joe toch echt wat eten. Wat? Chicken. Zo zaten ze in een snackbar. Joe met een hele gebraden kip voor z'n neus. Toen Martin even niet oplette was het bord schoon leeg. Met botten en al had Joe de kip opgegeten. Dat was hij zo gewend. 'En toen naar de hoeren,' zei Martin me, 'hij wou alleen de dikste.' Wat er van Martins verhalen klopte wist je nooit. Volgens blueskenner Guido van RIjn, die Martin meemaakte, zijn dit broodje aap-verhalen.

 Vanavond opent de tentoonstelling van fotograaf Cor Jaring waarvoor ik de audiotour insprak. Maar liever nog had ik dat gedaan voor de grofkorrelige jaren '60-schatten van Lon van Keulen, die nog op de plank liggen. Hippies en blues in duizendvoud. Het verleden is niet meer te stoppen.