André Hazes

 Vanmorgen fietste ik over de lege Albert Cuyp langs André en dacht aan de radionacht die we deden. Het honorarium was een meter bier. We draaiden platen, van middernacht tot zes uur in de ochtend, vooral blues. En Gianni Morandi, van wie ik hem mijn elpee cadeau gaf.

 Wat de technicus (wie, jongens?) en ik al snel merkten was dat André de bluesnummers bijna allemaal kende. Van ‘The things that I used to do (I won’t do no more)' tot ‘Last night I lost the best friend I ever had’, van ‘Tell me what I’ve done’ tot ‘Nine below zero’. En dat ie ze luidkeels meezong. Zodat de technicus (wie toch?) al meteen besloot André’s microfoon permanent open te houden.

 Hij vertelde ook verhalen. Hoe hij het concert van Muddy Waters - waar ik ook was - had bezocht in het Concertgebouw in 1972, als klein jongetje, zo klein dat ie onder de jas van z’n broer was meegeslopen langs de kaartcontrole. Nee, die zes uren zijn niet opgenomen..

Tags: