Achter Evenepoel

 'Een schilder in Parijs' heeft Eric Min zijn levensbeschrijving van Henri Evenepoel (1872-1899) genoemd. Goeie titel want het boek gaat minstens zo veel over de jong gestorven schilder als over de stad Parijs - rond 1900 kunsthoofdstad van de wereld - waar hij werkte.

 Hij verkeerde in de kringen. Zelfs Proust komt voorbij. Maar wat het boek daarbij zo aantrekkelijk maakt is de ver­borgen liefdesgeschiedenis, die je op het omslag al aangekon­digd ziet. Daar staan - op de Place de la Concorde, gefotogra­feerd door Evenepoel - zijn nicht en minnares Louise, met niet alleen haar twee dochtertjes, maar links ook het nakomertje Char­les, waarvan niemand mocht weten dat hij een zoontje van Henri Evenepoel was.

 Weet daarbij dat in de meeste vrouwen die hij schilde­rde Louise herkenbaar is en dat ze - weliswaar getrouwd met neef Michel - tegelijk een verborgen leven leidde met Henri, met vakanties en uitstapjes. 

 Hij schreef haar brieven die duidelijk genoeg zijn. Meteen al is het: 'Je bent de vertrouwelinge van al mijn gedachten, tegelijk mijn moeder en mijn zuster'. Ze verstelt zijn kleren. Geheel vervuld van de liefde en geheimhouding kan hij slechts in bedekte termen naar zijn Brusselse vrienden over haar schrijven.

 Vanaf dan tot zijn dood is Evenepoel een man met een geheim. Waarvan zeker ook zijn vader en geldschieter niet mag weten. Slapeloze nachten. 'Vrienden die mij al een poosje niet meer gezien hebben, vinden dat ik sterk vermagerd ben. Ik zie er blijkbaar uitgeput uit.'

 In zijn laatste levensjaar heeft hij opeens groot succes als schilder. Maar bij de begrafenis zijn Louise en zijn zoontje Charles onzichtbaar.

 Charles en zijn echtgenote liggen begraven in Waals-Brabant. Eric Min was er. Naast hun graf is nog een steen, met alleen initialen erop. Daar ligt Louise (1869-1941). Geheim tot in het graf.

ps. Maurice Woestenburg maakt me erop attent dat het vandaag precies tien jaar geleden is dat ik met Avondlog begon.