Film in Zutphen

 In Zutphen sta ik morgen weer. Voor mij altijd nog de kapotte stad aan de rivier. Het met planken afgetimmerde, gebombardeerde station, de nog maar net herstelde IJsselbrug. Waarlangs, tussen de rijweg en het spoor, het smalle voetpad loopt waarover ik als vijfjarige durfde gaan, alleen.

 Het planken pad, tussen de spoorbrug en de weg; duizelingwekkend het water te zien stromen in de diepte.

 Dan keer ik om en loop terug naar de IJsselka­de, waar de stoomtram reed. Daar was de mongool die ik kende, Harm. De mannen van de tram hadden hem een spoorpet gegeven en een koperen toeter, zogenaamd om te helpen bij het rangeren. Hij was er alle dagen druk mee. Tot op een ochtend de trams verdwenen waren. Lege rails, geen mannen meer. Harm doolde over de verlaten sporen. Achter het station maakte de machinefabriek van Reesink z'n gierende geluiden.

 Ook die is verdwenen. 

 De LUXOR-bioscoop op de markt, waar ik als kind nooit in geweest ben, is er nog. Het kunstig betegeld paleis waar ik niet op uitgekeken raakte en waar mijn uitverkoren film 'In the mood for love' morgenmiddag vertoond wordt. Met toelichting, o ja.

Tags: 

In the mood for love

 Hoe ik zondag op 15.00 uur in de historische Zuphense Luxor-bioscoop aan de Houtmarkt zal aanlanden weet ik nog niet. Ik zal een verhaal vertellen over mijn lievelingsfilm: In the mood for love van Wong Kar-wai uit Hongkong. Die daarna vertoond zal wor­den.

 Ik mag vooraf niets verklappen. Moeilijk genoeg. De hele film is een verleiding dat wel te doen. De extreem elegante zijden Shanghai dresses die Maggie Cheung draagt doen niet anders van de verlegen sigaretten rokende, piekfijn geklede buurman Tony Leung in het afgetrapte appartementencomplex aan de steeg in verzoeking brengen. Maar het kan niet en mag niet. Of het ook niet zal, blijft bewaard in de nevelen van wat 'toenadering' heet. In gewisselde blikken waarvan altijd een terug is.

 Liefde die zo opbouwt tot ondraaglijke spanning - en dat tot in het oneindige - is misschien het hoogst bereikbare, suggereert Wong.

 De avondkleuren bij lamplicht, de inrichting van de interieurs, de regenval, de schrijfmachines en vooral de Shanghai dresses van Maggie Cheung scheppen een volmaakte kleine wereld, waarin zij en hij eigenlijk altijd willen blijven. En de filmkijker ook.  

Tags: 

Lunchbox

 Liggend begraven worden inplaats van in een vakje. Dat is pas luxe. Wat maakt het zien van de Indiase film Lunchbox tot een 'reinigende' er­varing? Alles is door regisseur Ritesh Batra tot z'n eenvoudigste kern teruggebracht.

 Kantoren zijn bureaus in rijen waaraan mensen stapels mappen en documenten behandelen. Geen computers. De enige afwisseling is de lunchpauze. Het is ook daar dat zich een illusie ontvouwt.

 Het distributiesysteem van de Bombayse lunches is uniek. Elke kantoorman krijgt wat z'n vrouw thuis bereidde, rondgebracht door een leger bezorgers. De lunchbox wordt op kantoor gegeten. Of hij lekker was ziet de vrouw als er restanten zijn. De set pannetjes in een beugel is net zoals ik ze ken uit het Den Haag van de jaren '50, van het Verre Oosten in het smalle stuk van de Laan van Meerdervoort. Alleen, daar kwam in het onderste pannetje een gloeiende kool mee.

 Wanneer er twee boxen verwisseld worden ontstaat een anonieme liefdesgeschiedenis middels onder het eten verborgen briefjes, tussen een getrouwde vrouw met een dochtertje en een harteloze man en een weduwnaar. Van wederzijdse hoop die wel onder het oog van de werkelijkheid moet bezwijken. De weduwnaar aanschouwt stiekem zijn papieren liefde en begrijpt dat hij te oud voor haar is. Het meisje gaat naar hem op zoek, maar het is te laat. Gepensioneerd is hij onvindbaar.

 Waarna het lot besluit de droom de droom te laten. Zoals ook in mijn lievelingsclassic In the mood for love van Wong Kar-wai. Er gebeurt tenslotte niets. Het geladen niets dat levens vult.

Tags: