Bij de Bonzo ‘s thuis

 Het filmpje is er nog, Nienke Feis vond het. Het onderwerp dat ik met cameraman Hans van Genderen maakte voor vpro's Pik in 't is winter, in 1971 in een Londense buitenwijk bij robotbouwer Roger Ruskin Spear. Roger was bekend van z'n optredens met de Bonzo Dog Band, die ooit begonnen als de Bonzo Dog Dada Band, want ze kwamen van Arts School.

 Roger rende bij optredens met een schroevendraaier op de podia heen en weer tussen zijn altijd weigerende robots. Maar nu filmden we bij hem thuis en in de straat en er werkte veel.

 We zien stukjes van zijn Giant Kinetic Wardrobe, het Electric Leg komt voorbij en ook de Trouser Press, de broekenpers waar de Bonzos een hilarisch lied over maakten op tekst van Roger met muziek van Neil Innes. Neil, de muzikale leider, de man ook die me zo ernstig omhelsde toen mijn moeder gestorven was.

 Het laboratorium van Roger Spear laat zien hoe het in het voor-digitale tijdperk toeging: plakken, knippen en solderen, en alle letters met de hand schilderen. Geluid kwam uit cassettes. Een hoogtepunt tijdens optredens was de ellenlange oranje tuinslang met aan de ene kant een trompetmondstuk en aan de andere de beker, die Spear boven zijn hoofd rondzwaaide.

 De Bonzo's staakten de strijd een jaar later, van pure uitputting.  

 ps. Voor het filmpje zie Facebook of Vimeo..

Tags: 

Robots op hol

 Computers over onze schermen, wij wonen in Babylonië en de spraakverwarring is alom. Lees een gebruiksaanwijzing of een bijsluiter. De eerste computerdeskundige die ik bezig zag was Roger Ruskin Spear van de Bonzo Dog Band. Hij maakte robots stond tussen de groep op podia in een witte jas om falende computers te repareren.

 Zoals in het nummer Noises for the leg, waarin een gipsbeen  vreemde geluiden maakte tot het weigerde, waarna Roger met z’n soldeerbout ingreep. In 1971 was ik bij hem thuis in Londen en maakten we een filmpje voor de vpro. Roger had de kern te pakken. Het zal nog lang duren voor een computer een drukke straat  kan oversteken en tegelijk een gesprek voeren over pizzabereiding en bekende voorbijgangers groeten.

 Vanmorgen kwam dit bericht in het Koreaans van mijn Koreaanse vriendin, de dichteres en beeldend kunstenaar Yuri An. Volgens vertaalcomputer Bing zei ze:

 ‘Dan was het gewoon deze tijd van het jaar. Ik slaap al een tijdje, maar iemand heeft het raam gehouden.  Mijn kamer is 4e verdieping, en het is niet makkelijk om het raam te verlaten. Als een blanke naar het touw komt, zullen ze snel de bouw beginnen en het raam eraf scheuren, en dan is hij weer verdwenen. Het is een paar dagen geleden dat het raam niet in de kamer kon blijven met zo ’n plotselinge constructie.  Maar vandaag is het raam uit elkaar gescheurd. Die is gebroken en spoorloos verdwenen. De drie uur van de ontdekking zijn nu in het verleden. Ik ben altijd bang om een kort en frustrerend ding te zijn. Soms ben ik het zat om mezelf moe te zijn, maar ik denk dat het een lange tijd is om alles op het einde van het jaar op te lossen. Er is altijd iets te vinden zonder een bericht. Wat ik ga doen is het weer te noemen.’

 Wij moeten berusten. Dit is ‘Won in translation’.