Antjie Krog bij de Meir

 Antjie Krog was in Antwerpen, in 2008. Het gedicht geeft plaats en jaartal erbij. Wie ontmoette ze daar? Uit de bundel 'Medeweten' (2015) 'bemind worden door een dichter':

 vlak bij de Meir loop ik Veerle tegen het lijf/ bruin haar/ scheve baret/ laarzen/ jas

 hoe gaat het? ze vertrekt haar mondhoek/ even maar alsof het er niet toe doet

 haalt haar schouders op knikt we groeten/ en lopen ieder een andere kant op

 ik kijk nog eens om maar ze is al verdwenen/ gewoon tussen de anderen als de anderen

 en niemand weet dat zij ooit is besnuffeld/ door goddelijke hersenen dat zij gerafeld

 van passie uit haar lakens is getuimeld dat/ zoveel geilheid in haar holtes is gedroomd

 zoveel landschappen tussen haar benen open/ gesnorkeld zijn dat elke dag elke kant op kon kantelen

 gestuwd werd zij door/ een begaafde onder de goden

 nu is hij dood/ ze heeft hem tot het einde toe bijgestaan/ en loopt gewoon als gewoon mens tussen anderen

ps. vertaald uit het Zuid-Afrikaans door Robert Dorsman en Jan van der Haar,  zie ook Avondlog van 4 februari 2015 over een CD-opname met A­ntjie.

ps. 2 Johan Velter schrijft me: ''dit kan toch niet anders dan veerle de wit, de vrouw van hugo claus zijn? beiden moeten/kunnen elkaar kennen (o.a.) via tom lanoye. denk ik.''

 

 

 

 

Tags: 

Antjie Krogs Medeweten

 Thee met melk, in overvloed, dat moest er zijn. Dan konden we een CD opnemen. We werkten bijna een volle dag.

 Het was 2006. Antjie Krog stortte zich er halsoverkop in, daar bovenin Studio Desmet. Op tafel lagen fotokopieën van haar bundels. Daaruit componeerde ze voor de vuist weg een nieuw geheel. Het moest over haar en haar land gaan. Of toch over seks, alleen maar seks? Nee, het land.

 In een razend tempo scande ze haar pagina's, streepte strofen, regels of hele gedichten, mompelend 'nee, deze ook maar niet' of 'ach nee'. En daar vlogen pagina's over de vloer. Nooit een dichter zo met z'n eigen werk zien omgaan.

 Met wat overbleef gingen we de studio in. Ik fixeerde haar uit het regiehok. Zorgde dat ik haar in de ogen zou zien telkens als ze opkeek. Wie haar kent weet dat ze publiek nodig heeft, dat was ik in m'n eentje.

 Aanwijzingen bleven beperkt tot 'langzamer' of 'vlugger'. Nog meer thee met melk. Tenslotte hadden we een uur. Er was een nieuwe bundel ontstaan. Er was nog wat ruimte. Nog eentje dan tot slot. Ze keek me tartend aan: 'Ik heb er nog eentje over een kat, een rooie kat. Die is voor jou.'

 Het was klaar. Ze keek opeens peinzend en zei 'misschien had ik toch alleen de seksgedichten moeten doen.'

 En nu is er dan een bundel met de veelbetekenende, schuldbewuste titel 'Medeweten'. De dingen gebeuren in Zuid-Afrika, met medeweten van Antjie Krog. Zoals:

 nadat haar man begraven was

liet overgrootmoeder Betjie van Middensruit

hem opgraven

en trok hem een ander zondags pak aan

 

'ineens begrijp ik het' zei mijn moeder

'ik zou niks liever willen dan

daar bij die hoop grond te gaan graven

net zolang tot ik bij je vader ben

 

tot bij waar hij is en hem

aan zijn schouders optil

die onontkoombare daarheid van 'm'

Tags: 
Krog en Lanoye, buren in Kaapstad

Antjie Krog

 Antjie Krog is weer in het land. Als verslaggeefster van de Zuid-Afrikaanse Waarheids- en Verzoeningscommissie schreef ze onlangs over haar jeugd en haar land in 'Country of my skull' - de roman die door Hollywood werd verfilmd, met Samuel Jackson en Juliette Binoche in de hoofdrollen. Vanaf 20 oktober is ze op toernee door België en Nederland.

 Wat ik op dinsdag 15 juni 2004 met haar meemaakte, tijdens de opname van de CD bij haar verzamelbundel 'Wat de sterren zeggen' vergeet ik niet licht. Ter plaatse in ons kleine studiootje in Desmet maakte ze razendsnel een selectie uit een warboel van fotokopieën van gedichten uit verschillende bundels. Maar ze koos niet alleen, ze zette er ook ter plaatse het mes in! Zoals ze huishield in haar eigen werk! Vooral uit oudere gedichten streepte ze hele strofen weg, en ze veranderde ook regels. Alles in dienst van een overtuigende, muzikale voordracht. En wat meer zegt, ze had gelijk. Wie dus 'Wat de sterren zeggen' erbij neemt en de CD opzet kan zelf vaststellen wat er op die dinsdag sneuvelde.

 Het verbaasde haar vertaler Robert Dorsman trouwens niks. Die wist hoe ze werkte. De CD eindigt met het mauwend gebrachte 'Die kat se lied', wat een aardigheid in mijn richting was, want het gaat om een rooie kat. Toen het klaar was werd ze opeens onzeker van haar keus. 'Of had ik alleen liefdesgedichten moeten doen?' vroeg ze. 'Okee, volgende keer doe ik liefdesgedichten, een hele CD vol'.

 Op 10 augustus 2004 werd de sessie in de Avonden uitgezonden. Vanaf 20 oktober as. gaat Antjie Krog op toernee door België en Nederland, samen met Tom Lanoye (tijdelijk haar buurman in Kaapstad), op initiatief van Luc Coorewits van Behoud de Begeerte. Dat zijn 22 speeldata, waarvan slechts 4 (Amsterdam, Leiden, Groningen en Rotterdam) in Nederland. Over hoe dat kan sprak ik Coorewits eens tijdens een toernee van Arnon Grunberg, die helemaal Nederland niet aandeed. De Nederlandse theaters zitten verstopt met cabaret, legde hij uit. Dat wordt lang van te voren geboekt. Daar kom je met literatuur niet tussen.

Wat de sterren zeggen
Beluister fragment