Voorlinden

 Ruim en licht en leeg, dat waren mijn indrukken van het nieuwe Museum Voorlinden. En jeuk, het verlangen naar een vlek. Gelukkig zaten er veel haren op mijn jas.

 Het lijkt op Belvedère in Oranjewoud maar dan uitvergroot.

 Waar zijn die reuzen muuroppervlakken goed voor? Heel het gebouw en het perfect aangelegde natuurpark eromheen ademt de hang naar een hogere orde.

 Voor mensen als Ellsworth Kelly, de Amerikaanse modernist die nu exposeert, of Barnett Newman of Richard Serra's ijzeren labyrint in 'Open ended', maar verder? Geen antwoord.

 Zoals ook Ellsworh Kelly zelf die er op een druk bekeken filmpje in slaagt niets te zeggen dan dat twee dimensies zijn voorkeur hebben boven drie. Waarna je zaal in, zaal uit tussen zijn strak in primaire kleuren geverfde, nietszeggende fantasieformaten doorwandelt. Mijmerend over Toon Verhoef, een vormverzinner die ik hier smartelijk mis.

 Er zijn gelukkig ook grapjes, want die moeten deze wereld redden. Zoals de plastic sandaal waar haren uit groeien van Robert Gober, de meer dan levensgrote badgastpoppen van Ron Mueck of het doorkijkzwembad van Leandro Ehrlich. En tenslotte twee kleine, maar o zo geestige van Broothaers, maar die vallen weg in de witte muurzee.

 Goddank is de tyrannie van de grote formaten voorbij.