Mr.Laurel & Mr.Hardy

 'Two minds without a single thought' zei Stan Laurel eens over de Dikke en de Dunne, 'Het publiek mag zich al bij voorbaat verheven voelen boven de absolute domheid van de twee,' zoals J.Bernlef in 1985 schreef in Raster, nu online te lezen bij Tijdschrift Terras.

 Het stuk begint met wat L&H onderscheidt van Charly Chaplin, Buster Keaton enzomeer. Ze zijn met z'n tweeën!  En verder: 'Chaplin is tragisch. Hij is een mens. Laurel en Hardy zijn nooit en te nimmer tragisch. Ieder voor zich bezitten ze geen enkel conflict, geen enkele spanning of 'gespletenheid'. Zij zijn geen mensen.

 Maar 'hoe komt het dat zij niet kunnen denken, geen gedachten kunnen ontwikkelen? Het antwoord moet zijn: omdat zij zich niets kunnen herinneren.' Ze leven in een wereld waar alles voor het eerst gebeurt. 'Met de proefondervindelijke nieuwsgierigheid van een kind. Een deur openen, een glas water vullen; niets is eenvoudig en het meest onschuldige voorval kan omslaan in een catastrofe.'

 Goed, Hardy herinnert zich 'in de verte' soms wel iets, maar 'zijn sociale gebaren zijn aangeleerd. Het zijn geen echte gebaren, maar groteske imitaties ervan. Het optimisme waarmee hij handenwrijvend iedere situatie tegemoet treedt is letterlijk op niets gebaseerd. Zijn egoïsme is dat van een kind: hij kan zich eenvoudigweg niet voorstellen (want niet herinneren) dat er behalve Oliver Hardy ook anderen op de wereld zijn.'

 Waarmee de stelling 'een mens is zijn geheugen' film na film, onderstreept wordt.

 Lees het complete stuk in 'Raster'.