Lelijk

 Omdat mijn 'innere Emigration' zich steeds meer op België richt lees ik digitaal De Standaard. Waarin 'Lelijk België' een zomerhit is. Iedereen mag foto's instu­ren van de Lelijkste Plek van België. En verdorie bij wat daar vertoond wordt zit juist veel dat me jaloers maakt.

 Waarachtig, de 'Vergeten straat' van Louis Paul Boon, ergens in de Borinage. Net dat omhels ik, fotografeer ik, als ik er kom, vluchtend uit het al sinds de grachtengordel doodgeplande, aangeharkte Nederland. De ongerijmdheden, die samen het surrealisme, de anarchie scheppen die België heet.

 En als dan een keurige krant als De Standaard juist dat aanklaagt denk ik aan mijn buurvrouw die haar stoep stofzuigt. Of aan tante Bep. Die voor het eerst van haar leven in een bos was en het wel aardig vond, maar wel wat slordig. Slordig? Ja al die dennenappels die daar maar rondslingerden. Haar handen hadden gejeukt.

 Slordig België. Het ware paradijs. Je leeft erin, maar je weet het niet.

 Ik werk al jaren aan mijn Mooi België album. En daarin staan Seraing, en zeker ook het in de Standaard aangeklaagde marktplein van Zelzate.

 Het mooist is het in beton gegoten verkeersplein, midden in een verlaten woestenij ver benoorden Brugge in de polder. Een kunstwerk waar jonge motorcrossers omheen cirkelen. Nooit gebruikt, op geen enkele weg aangesloten ligt het daar. De plannen waren veranderd. Wie weet waar dit is, ik had geen fototoestel bij?

 Ik dank De Standaard al vast voor het stationnetje van Vilvoorde. Daar moet ik zeker heen.

Tags: