De tijd schilderen

 Je moet er in Boijmans met je neus bovenop gaan staan om de intensiteit te zien, te voelen. Gunnel Wahlstrand fotografeert niet, ze doet het omgekeerde. Haar werk oogt als foto's, maar ze schildert.

 Met penseel en verdunde inkt schildert ze heel minutieus in vele zwarttonen foto's na. Familiefoto's, gemaakt door haar vader die ze nooit gekend heeft en zijn familie. Zo komt ze toch nog in zijn buurt. Daar doet ze per foto soms een half jaar over. Uitvergroten hoort er ook bij. Het gevolg is een tot in het absurde verhogen van de inten­siteit. De aandacht.

 Het ongrijpbare raadsel van de tijd is haar onderwerp.

 Het voornaamste dat zich opdringt is het tijdsverschil tussen het moment dat de foto gemaakt moet zijn en het moment waarop het schilderij bekeken wordt.

 Twee werelden. Twee soorten aandacht. Hoe die zich in elke gekamde haar, in elke plooi in kleren openbaren.

 Het verstrijken van de tijd is iets onuitsprekelijk ergs waar we liever niet over spreken. Hooguit zegt men tegen een kind 'wat ben jij groot gewor­den'. Wat mij zeer verwarde. Tegen een verjarende volwassene kun je kiezen, liegen of zwijgen.

 Om met J.J.Voskuil te spreken: zolang er niets verandert ben je onsterfelijk.