Clouds of Sils Maria

 Zag vanavond de film van Olivier Assayas over acteurs en acteren. Met Juliette Binoche van alle kanten. Tegen het oer-Zwitserse decor van het Engadin, waar Nietzsche al wandelde met zijn waterbekertje.

 Een godswonder dat er af en toe een geslaagde film of toneelstuk ontstaat, denk je achteraf. De financiering, het script en de acteurs zorgen in deze film over de productie van een toneelstuk voor een parallelle film. Over repetities, persoonlijke verwikkelingen en carrières van de hoofdrollen, regie en schrijver.

 Onder iedere film of toneelstuk ligt een film. Het knappe van Assayas is dat hij in de hoogtepunten, de scenes waarin Binoche en haar assistente in de bergen boven Sils de dialogen lopen te repeteren, de relatie oudere vrouw vs. jongere vrouw uit het toneelscript in de werkelijkheid verdubbelt tot een meesterlijk vlechtwerk.

 De clou daarbij is dat Binoche dit stuk twintig jaar eerder gespeeld heeft, toen in de rol van de jongere vrouw die de oudere - die verliefd op haar is - vernedert en dat ze nu de rol van de oudere vrouw heeft. 

 Dat zou moeten kunnen, acteren blijft acteren, en bestaat grotendeels uit het geloofwaardig maken van clichés. Dat is het vak. Binoche speelt zo knap dat ze niet oud wil zijn, dat ze de ouderdom uit haar strot moet wringen, dat je het gelooft. Ze wil niet, maar ze doet het. Ze bewoont haar gezicht. Het natuurgeweld rondom helpt.

   

Tags: