Boeken

 Ik hou van ontheemde boeken. Door een reeks toevalligheden ergens terechtgekomen. Zoals dat van de Zwitserse dokter dat ik vond op het halfgevulde boekenplankje in het Antwerpse Zeemanshuis, naast de Readers Digest en een oude editie van Het Doodenschip van Ben Traven, maar dat kende ik.

 Keek iemand ze nog wel eens in? Ik betwijfelde het. De kamers hadden hier televisie.

 Als gewoónlijk bij onbekende boeken sloeg ik het halverwege op en begon te lezen. Het was een zelfhulpboek. De dokter had het over lichaam en geest. Het was in eenvoudige taal geschreven en helder vertaald. Zijn conclusie aan het hoofdstukeinde luidde: 'Uw lichaam dat bent u zelf.'

Ik heb dat altijd onthouden. Tevoren was ik met mijn lichaam omgegaan als een soms aardig, soms lastig, maar in elk geval ongevraagd huisdier. Zoals ze in buurtberichten omschreven worden: 'Aan komen lopen.'

Ik dacht aan de zeelieden die dit in de afgelopen dertig jaar onder ogen hadden gehad, liep een blokje door de hoerenbuurt en keerde terug naar mijn kamer, waar mijn lichaam onbekende televisie keek.